Meelopen met visverkoopsters in Chennai: ‘Een werkdag van 14 uur leverde €1,50 op’

Na onderzoek gedaan te hebben in India, verbaas ik me over vrij weinig meer. Hoewel ik was voorbereid op cultuurverschillen, viel ik van verbazing in verbazing. Of het nu de selfiedrang met Europeanen betrof, de kwantiteit die je per tuk-tuk kan vervoeren of de gedragsregels als je bezoek tijdens de lunch ontvangt (de gast krijgt als eerst de maaltijd, terwijl de hele familie toekijkt), in India lijkt alles nét even anders te gaan. Althans, zo was het in mijn onderzoeksstad Chennai.

Dit artikel is geschreven door gastredacteur Rosa Slagt.

Voor mijn bachelorscriptie heb ik deelgenomen aan het sociaal geografische scriptieproject dat georganiseerd werd vanuit UvA. Het project houdt in dat je twee weken colleges volgt aan een Indiase universiteit, om kennis te maken met de cultuurverschillen en daarna je dataset in Zuid-India te verzamelen. Mijn onderzoek gaat over hoe kleinschalige Indiase visverkoopsters in Chennai, een stad met zes miljoen mensen in Zuid-India, hun livelihood verdienen. De verkoopsters kochten allemaal hun vis in op een grote vismarkt, Vanagaram genaamd. Deze markt is de focus van mijn onderzoek. Daar er in de stad Tamil gesproken wordt en maar weinigen Engels spreken, was een tolk onmisbaar.

Visverkoopsters

Vertrouwde plek
Elke ochtend haalde mijn tolk me om half 4 op om naar de markt te gaan. De vrouwen kopen hun vis voornamelijk tussen 4 en 6 uur ‘s ochtends in, dus uitslapen was er voor mij niet bij. Voor het onderzoek heb ik de markt geobserveerd, surveys afgenomen en een dag met verschillende vrouwen meegelopen. Aan het eind van het onderzoek voelde de markt echt als een vertrouwde plek; de vaste verkopers kenden me, bij de kantine ging de prijs voor de koffie bij mij niet meer vier keer over de kop en de markt voelde niet meer totaal overweldigend.

Grote drukte op de markt: de bevoorrading van de vis verloopt niet erg gestructureerd.

Meelopen met verkopers
Vooral het meelopen met de diverse verkopers heeft een grote indruk op me gemaakt. Ik volgde de vrouwen vanaf het moment dat ze de vis kochten tot het einde van hun verkoopdag. Een van de vrouwen vertelde dat ze om 3 uur uit bed was gegaan, zodat ze op tijd op de markt kon zijn om de vis te kopen. Iedere ochtend zoekt ze verschillende mensen om gezamenlijk de vis in te kopen. De boxen worden namelijk per dertig kilo vis verkocht en die hoeveelheid slijt ze niet per dag. De vis die per kilo wordt verkocht is echter duurder.

Rosa.jpg
Rosa (helemaal rechts) in een viskraam.

Nadat ze de vis gezamenlijk had gekocht, ging ze met een vaste groep in een kleine truck naar haar huis. Daar aangekomen, maakt ze de vis schoon en begint ze aan haar wandeltocht. Die wandeltocht beslaat tien kilometer, waar ze zo’n zes uur overdoet. Na een werkdag van veertien uur, had ze één euro vijftig winst gemaakt. De zonnebrand die ik gedurende de dag gekocht had omdat ik door de wandeltocht in de hete zon levend verbrandde, was al dubbel zo duur. Wat het er ook al niet beter op maakte, was dat haar man alcoholist was.  Met geweld dwong hij haar haar verdiende geld af te staan. Daar bij haar man weggaan geen optie is, probeerde ze er maar het beste van te maken.

Wetenschapper
Het interessante aan mijn onderzoek vond ik vooral het in praktijk brengen van de studie. Na vele (saaie) wetenschapsvakken kon ik eens écht ondervinden hoe het is om een dataset te verzamelen en mensen te interviewen. Tijdens het lopen door de brandende zon voelde ik me echt een wetenschapper, wat ik veel leuker vond dan ik van te voren had gedacht. Met mijn onderzoek gebruikte ik de sustainable livelihood approach, tijdens de gesprekken met die vrouwen zag ik ook echt hoe de vele verschillende variabelen invloed hebben op de winstgevendheid van hun onderneming. Als geograaf bestuderen we natuurlijk de wereld om ons heen en het is dan interessant om dat eens op een andere plek dan normaal te doen, om eens een andere groep dan normaal te onderzoeken. Worden deze ‘viswijven’ ook een keer gehoord.

Hoofdfoto: By Nigel’s Europe & beyond from Birmingham, UK (Chennai, India) [CC BY-SA 2.0 ], via Wikimedia Commons.


Ben jij al #GEOGRAAF? Voor slechts 15 euro word je een jaar lang #GEOGRAAF (abonnee) en help je het platform uit te breiden. Je krijgt er onder andere exclusieve interviews en een katoenen tas voor terug. Meer info vind je hier.


Rosa Slagt is derdejaars studente Sociale Geografie aan de UvA. In haar tweede studiejaar was ze Commissaris Extern in het bestuur van studievereniging Sarphati.

Heb je een vraag voor Rosa? Vraag haar contactgegevens via onderstaand formulier aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s