Een koning met 250 kinderen – Een wereld apart II

Enigszins gedesillusioneerd rijden we het Krugerpark uit. Het is over en uit met de spanning of er nog kolossale dieren uit de bosjes komen. Het park wordt verruild voor een geheel ander land. Een uur later en twee paspoortstempels rijker rijden we in Swaziland. Een heel andere wereld. Hier zwaaien mensen vriendelijk vanaf de kant van de weg, terwijl ze onderweg zijn naar hun huisjes die vaak uit slechts wat leem en stro bestaan.

Polygamie
Swaziland heeft een nogal eigenaardige wet- en regelgeving. Het is een van de weinige landen waar polygamie is toegestaan. De huidige koning Mswati III heeft dan ook achttien vrouwen, en ieder jaar tijdens de traditionele Umhlanga-ceremonie mag hij weer één nieuwe uitkiezen. Hier is achttien niet eens zo veel. Mswati’s voorganger Sobhuza had er maarliefst 75! Bij al deze vrouwen heeft de beste man het respectabele aantal van 250 kinderen verwekt. De eerste zoon van de laatstgekozen vrouw wordt uiteindelijk koning. Koning zijn betekent hier bovendien dat je de absolute macht hebt, waardoor je bijvoorbeeld het parlement mag afschaffen. Voor ons westerlingen ronduit bizar, maar des te interessant.

Het kleine Swaziland heeft naast rijke tradities en cultuur ook een rijk natuurlijk erfgoed. In het Mlilwane-reservaat kun je bijvoorbeeld een spannende wandelsafari maken, waarbij je zebra’s en gnoes kunt tegenkomen, maar ook luipaarden en krokodillen. We sluiten ons verblijf af met een traditionele braai, een typisch Zuidelijk Afrikaanse barbecue. Hierbij krijgen we ook nog nachtelijk bezoek van onder meer een zeer giftige groene mamba, een dodelijke slang.

‘The Kingdom in the Sky’
Na vier dagen aan het strand van de Indische Oceaan te hebben doorgebracht rijden we weer landinwaarts, naar Underberg. Dit kleine dorp aan de voet van de Drakensbergen is de uitvalsbasis voor een tocht naar het zeer moeilijk bereikbare bergkoninkrijk Lesotho. Lesotho wordt ook wel ‘The Kingdom in the Sky’ genoemd – en dat is niet voor niets. In heel het land is er geen enkel punt dat lager ligt dan 1400 meter en daarmee is Lesotho het hoogstgelegen land ter wereld.

We rijden met onze gids Elias in een 4×4 de zeer ruige Sani-pas over, die over een afstand van 8 kilometer maarliefst 1332 stijgt op een wegdek dat weinig meer is dan uitgehouwen rotsen. Na een biertje in ‘the Highest Pub of Africa’ rijden we door een prachtig maanlandschap over een gloednieuwe weg. Heel merkwaardig in een straatarm land. Onderweg komen we regelmatig traditioneel geklede mannen met ezels en een kudde schapen tegen, die de hele zomer lang tussen geïmproviseerde hutten reizen om in hun levensonderhoud te voorzien. Af en toe passeren we een dorp met stenen rondavels die daken van stro hebben.

Chinezen
De gloednieuwe geasfalteerde weg is aangelegd door Chinezen, om een pas ontdekte kobaltmijn te ontsluiten. Dat lijkt goed voor Lesotho, maar toen de overwegend Chinese arbeiders hun werk deden verdwenen er opvallend veel huisdieren en vee uit de armoedige dorpjes. Zoals Elias zou zeggen: ‘The only things with 4 legs those nasty Chinese do not eat, are tables and chairs.’ Zo zijn de armste mensen van deze wereld wederom slachtoffer van buitenlandse hebzucht.

Een bezoek aan zo’n dorp is dan ook een aangrijpende belevenis. De mensen hebben geen stroom, geen stromend water en zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van de schaapsherderij en een paar stukjes land. Waar door het reliëf en het klimaat bijna niks groeit. Veel kinderen hebben geen vaders meer; die zijn overleden aan AIDS. Toch lijken de mensen hier gelukkig. Gelukkiger dan de meeste mensen in Nederland, waar mensen al klagen als de gemarineerde varkenshaasjes in de Albert Heijn uitverkocht zijn.

Stof tot nadenken
Een bezoek aan Lesotho is waanzinnig interessant, maar ook waanzinnig confronterend. Vanuit geografisch oogpunt, omdat het vrijwel onmogelijk is nog duidelijker te zien dat de welvaart op deze wereld zo scheef verdeeld is. Niet alleen de geograaf in mij had na deze dag voldoende stof tot nadenken. Ook als westerling heeft deze dag mij anders doen kijken naar de wereld. Zélfs nu ik weer, omringd door alle luxe en welvaart, letterlijk en figuurlijk aan de andere kant van de wereld sta.


‘Een koning met 250 vrouwen’ is het laatste deel van de tweedelige blogreeks ‘Een wereld apart’. In december 2016 maakte Dion samen met zijn ouders en zusje een reis door Zuidelijk Afrika. In het vorige deel, dat verscheen op 12 januari, nam Dion je mee door Zuid-Afrika.

Dion studeerde van 2012 tot 2015 Sociale geografie en Planologie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Het eerste semester van het collegejaar 2014-2015 studeerde hij aan de Uniwersytet Jagiellonski in Krakau. Afgelopen jaar was hij voorzitter van de Groninger Studentenbond. Hij is in september 2016 begonnen aan twee masters in Groningen: Environmental & Infrastructure Planning en Economic Geography. Daarnaast is hij redacteur voor het faculteitsblad Girugten en adviserend studentlid bij het faculteitsbestuur van Ruimtelijke Wetenschappen. Heb je een vraag aan Dion? Vraag zijn contactgegevens via onderstaand formulier aan.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s