Natuur en cultuur in Zuid-Afrika – Een wereld apart I

‘Do you see that pond? The elephants usually come to drink there every night or so.’ Met die boodschap laat de manager van onze bushlodge in het Silonque Game Reserve, pal aan het Krugerpark gelegen, ons achter. Het enige wat ons van het vijvertje scheidt is een muurtje van amper een meter hoog en 20 centimeter dik. Na van de eerste schrik bekomen te zijn, zitten we buiten een wijntje te drinken om van de zwoele Zuid-Afrikaanse zomeravond te genieten. Totdat uit de eindeloze kakofonie van insecten- en vogelgeluiden ineens een indringend gejank onze aandacht trekt. Vlakbij onze bungalow zitten hyena’s! Het is een van de onverwachte ervaringen die je op kan doen tijdens een reis door Zuid-Afrika.

Zuid-Afrika staat terecht hoog op het verlanglijstje voor veel reizigers. Het wordt ook wel als ‘The Rainbow Nation’ aangeprezen. Zo vrolijk als dat klinkt is het echter niet altijd geweest in Zuid-Afrika. Dat wordt pijnlijk duidelijk als we op de eerste dag het Apartheidsmuseum bezoeken. Nog altijd is er sprake van veel zichtbaar en minder zichtbaar racisme. Het viel me bijvoorbeeld op dat een grote pick-uptruck langsreed met voorin een blanke boer en daarnaast twee lege stoelen, terwijl er in in de laadbak twee donkere mannen zaten. Wat mij betreft een symbool van de sterke polarisatie en de haperende integratie. (Al had deze chauffeur de mannen natuurlijk ook niet mee kunnen nemen.)

Bittere armoede
Deze ‘Rainbow Nation’ is door het Apartheidsverleden ontzettend interessant vanuit geografisch perspectief. Een andere plek waar je zoveel verschillende bevolkingsgroepen, talen, sociaal-economische verschillen en landschappen op zo’n kleine oppervlakte als in de Zuid-Afrikaanse steden kunt vinden is moeilijk denkbaar. Wij bezoeken onder meer Durban en Johannesburg. In steden als deze zijn overdadig luxe winkelcentra die je aan allerlei plekken op de wereld doen denken (behalve aan Afrika), terwijl op een afstand van slechts 100 meter mensen in bittere armoede wonen in huisjes zonder dak, elektriciteit en stromend water. Heel tragisch natuurlijk, maar op de een of andere manier fascineert me dat tegelijkertijd enorm.

Het was echter met name de onbeschrijflijke natuurpracht die ons is bijgebleven van onze eerste week in Zuidelijk Afrika. De niet-levende natuur, waaronder de bijna onnatuurlijk mooie Blyde River Canyon en de wonderlijke Bourke Luck’s Potholes, maar vooral ook de levende natuur: in het Kruger National Park lopen praktisch alle dieren uit de dierentuin gewoon rondom ons huurautootje. Giraffen, zebra’s, neushoorns, apen, leeuwen, krokodillen, ongelooflijk veel olifanten.. het is moeilijk uit te leggen hoe het is om deze machtige dieren in het wild te zien rondlopen. Dat moet je zelf ervaren.

blyde-river-canyon
De Blyde River Canyon.

Ochtendsafari
De voorafgaande spanning van wat je wel of niet gaat zien op safari is een van de kenmerken die het zo’n bijzonder fenomeen maakt. Vooral de katachtigen zijn moeilijk te spotten. Ze zijn met name vlak na zonsopgang actief en dat betekent dat je om vier uur ’s ochtends klaar moet staan om op ochtendsafari te gaan. De frustraties lopen hoog op als onze gids 20 minuten te laat komt, maar die frustraties zijn gauw verdwenen als we twee cheeta’s van heel dichtbij zien uitbuiken – kort nadat zij een impala hebben verorberd.

Ook buiten het Krugerpark ontmoeten we allerlei medebewoners van onze planeet. Zo ook de bewaker van onze lodge in het dorp St. Lucia, die van zonsondergang tot zonsopgang de wacht houdt. Niet om criminelen buiten de deur te houden, maar nijlpaarden, vertelt hij. En niet voor niets: ’s nachts wagen deze kolossen zich op ons grasveld. Spannend wordt het een paar dagen later ook onderweg naar Durban in het Hluhluwe-reservaat, als we ingesloten raken tussen een boze neushoorn aan de ene kant en twee olifanten aan de andere kant..


‘Natuur en cultuur in Zuid-Afrika’ is het eerste deel van de tweedelige blogreeks ‘Een wereld apart’. In december 2016 maakte Dion samen met zijn ouders en zusje een reis door Zuidelijk Afrika. In het volgende deel, dat verschijnt op 19 januari, neemt Dion je onder andere mee naar Lesotho en Swaziland.

Dion studeerde van 2012 tot 2015 Sociale geografie en Planologie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Het eerste semester van het collegejaar 2014-2015 studeerde hij aan de Uniwersytet Jagiellonski in Krakau. Afgelopen jaar was hij voorzitter van de Groninger Studentenbond. Hij is in september 2016 begonnen aan twee masters in Groningen: Environmental & Infrastructure Planning en Economic Geography. Daarnaast is hij redacteur voor het faculteitsblad Girugten en adviserend studentlid bij het faculteitsbestuur van Ruimtelijke Wetenschappen. Heb je een vraag aan Dion? Vraag zijn contactgegevens via onderstaand formulier aan.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s