Een ‘Newer York’? Of ‘business as usual’?

Vier dagen na de presidentsverkiezingen waarin Trump voor velen verrassend als winnaar naar voren kwam stap ik in het vliegtuig naar New York. De dagen ervoor waren er nog duizenden mensen de straten opgegaan om te protesteren tegen hun nieuwe president. Hoe zal dit nu zijn? In wat voor staat zou het overwegend democratische New York verkeren? Gedurende de vlucht spoken er veel van zulke vragen door mijn hoofd.


Vanuit een shuttlebus zie ik ’s avonds de verlichte skyline van New York opdoemen. Het moment dat we Manhattan binnen rijden zal ik niet gauw vergeten. Immens hoge gebouwen, de mensenmassa op straat en het bijna onbeweegbare verkeer, ik weet bijna niet meer waar ik moet kijken. Toch lijkt de gekte van tijdens en na de verkiezingen niet meer aanwezig te zijn. De nasleep is nog het meest te zien in de talrijke souvenirwinkels. Deze hangen vol met shirts, petten, mokken en andere prullaria van Trump en Clinton. Ook op straat zie ik deze in levende lijve regelmatig voorbij komen in de vorm van shirts en petten met daarop ‘Make America Great Again’.

De Trump Tower werd in één klap een van de populairste bezienswaardigheden van de stad. De kruisingen naast de toren zijn afgezet met dranghekken en overspoeld met politieagenten. Toeristen proberen zich in een ideale positie te werken om toch een geschikte foto te schieten. De tientallen miljoenen dollars aan kosten die met de beveiliging gepaard gaan worden inmiddels door de stad verhaald bij de Amerikaanse regering.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De Trump Tower op Fifth Avenue, die nu permanent streng bewaakt wordt.

Protest
Na een aantal dagen word ik toch nog geconfronteerd met tegengeluiden als ik Washington Square Park binnenloop. In dit park, vlak naast de New York University, is een protest gaande van een grote groep studenten. Voornamelijk mensen van onze generatie uiten hier hun onvrede over de gang van zaken naar aanleiding van de presidentsverkiezingen. Het is snel duidelijk dat het hen niet alleen gaat om de overwinning van Trump, maar vooral wat dit voor de Amerikaanse samenleving betekent. De woede en angst zijn te horen en te zien. Woede tegen de uitkomst van de verkiezingen en angst voor de ideeën en uitspraken van Trump. Ze dragen borden met leuzen als ‘not my president’, ‘NYU students demand change’ en ‘smash white supremacy’. Het is bovenal een oproep tot vrijheid in misschien wel de meest vrije stad van de wereld, een noodkreet van de jonge generatie richting de ‘oude’ machthebbers. Ook met Clinton hadden zij per slot van rekening geen jonge president gehad.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Jongeren protesteren in Washington Square Park, vlakbij New York University.

In een stad zo groot en bruisend als New York gaat het dagelijks leven ondanks deze politieke ontwikkelingen en hun nasleep gewoon door. Van Chinatown tot Wall Street en van Broadway tot Central Park, het is ‘business as usual’. Helemaal gek voelt dat als je op Ground Zero, het litteken van 9/11, loopt. Het contrast tussen deze indrukwekkende stilte als je ondergronds langs de funderingen van de Twin Towers loopt en het nooit ophoudende kabaal van de stad bovengronds is enorm. Ik realiseer me hier des te meer dat een stad nooit helemaal stil kan staan.

Saamhorigheid  
In de ontbijtzaal van het hotel staat continu het nieuws aan. Het gaat over niets anders dan het kabinet dat Trump moet samenstellen. Op sommige zenders zijn de politieke voorkeuren enorm af te leiden aan de berichtgeving. De algemene concensus is echter dat Trump zijn regering niet te eenzijdig moet maken om verdere verdeeldheid in de samenleving te voorkomen. Het creëren van saamhorigheid binnen deze samenleving lijkt zijn voornaamste taak na al het stof dat hij heeft doen opwaaien.

Met Thanksgiving als begin van de feestdagen in Amerika lijken de New Yorkers hier al een voorschot op te nemen. Er hangt inmiddels kerstversiering in de stad en op Thanksgiving komt een groot deel van de New Yorkers tezamen om te kijken naar de Thanksgiving Parade. In deze parade vormen enorme ballonnen, cheerleaders, fanfare en als klap op de vuurpijl de kerstman in zijn arrenslee een urenlang durend spektakel waar groot en klein van welke afkomst dan ook van genieten.

Deze stad is – met 9/11 in het achterhoofd – echt wel wat gewend. New York heeft geen tijd om in slaap gesukkeld te worden, dat moge duidelijk zijn. This city never sleeps.

Lars (23) studeerde van 2011 tot 2015 Sociale Geografie en Planologie aan de Universiteit van Amsterdam. Het tweede semester van het collegejaar 2014 – 2015 liep hij stage bij het Ministerie van Infrastructuur en Milieu. Van 2015 tot 2016 studeerde hij Urban and Regional Planning aan de Universiteit van Amsterdam. Heb je een vraag voor Lars? Vraag zijn contactgegevens aan via onderstaand formulier.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s